Een nacht vol slapeloze tijd
de adem van mijn zoon, ik luister
zoals een componist naar de muziek van een ander
dat al dit geluid voorzichtig naar mij luistert
naar hoe ik stil als één gigantisch groot oor
bang iets te breken
de tijd bijvoorbeeld
zodat alles altijd maar doorgaat
dat het luistert naar
hoe ik een gedicht van woorden knutsel
van die
zelfingenomen woorden
en van die zinnen waar je niets aan hebt
om de nacht te stutten bijvoorbeeld
zodat hij niet valt en in stukken
van die stukken waar niet eens een droom in past
dus hoop ik maar wat
op de smaak van de geur van mijn vrouw
die ver weg zonder mijn handen
dat mijn zoon rustig slaapt
als een blad aan een boom
rustig slaapt
en dat dit gedicht eindelijk eens stopt